Ongelooflijk, zoveel nieuwe dingen als ik ontdek tijdens het herlezen van deze trilogie in vijf delen. Nou ja, ontdekken kan ik het niet echt noemen, aangezien ik niet de eerste ben die dit leest. Maar ik merk nu hoeveel van dit boek ik was vergeten sinds ik het de eerste keer las.
Bijvoorbeeld het feit dat de crew het grootste deel van het verhaal is opgesplitst. Arthur, Ford, Zaphod, Trillian en Marvin zijn eigenlijk alleen bij elkaar in restaurant Milliways, en tijdens een enkele korte scène in het ruimteschip Heart of Gold. Voordat ze daar belanden zien we vooral Zaphod, bijgestaan door Marvin, in actie. Na hun vertrek uit restaurant zijn het vooral de avonturen van Arthur en Ford die we meebeleven. De rol van Trillian is helaas ook in dit deel te verwaarlozen.
Dan zijn er in dit tweede deel weer allerlei absurde scènes, zoals wanneer Zaphod in een kunstmatig universum belandt en The Heart of Gold de hele tijd in zijn jaszak blijkt te hebben meegedragen. En waarin de depressieve robot Marvin – met wonderbaarlijk succes – een robot uitdaagt die veel meer vernietigingskracht heeft dan hij. Een soundcheck van een rockband waarvan de geluidscrew zich op verschillende omliggende planeten heeft geïnstalleerd omdat het geluid dat de band produceert niet om aan te horen is. De kapitein van een vrachtschip die sinds het noodgedwongen vertrek van hun planeet onophoudelijk aan het badderen is.
Een favoriet stuk in dit boek is wel Adams´ uitleg dat de grootste uitdaging van het fenomeen tijdreizen niet zozeer is dat je in een ander tijdperk opeens je eigen moeder of vader kunt zijn. Elk enigszins normaal functionerend gezin weet daar prima mee om te gaan. De echte uitdaging zit in hoe dit grammaticaal onder woorden te brengen, met werkwoordvervoegingen in de bijna onverleden voltooide tijd en toekomende verleden tijd. Gelukkig geeft hij tekst en uitleg met behulp van Dr. Streetmentioner’s Time Traveller’s Handbook of 1001 Tense Formations, zodat wij als lezer gerust verward kunnen blijven.
Net als The Hitchhiker’s Guide to the Trilogy zit The Restaurant at the End of the Universe vol met dit soort kluchtige scènes. Maar terwijl het eerste deel van de serie vooral aanvoelde als een verzameling aan elkaar geplakte sketches, leek er in dit tweede deel zowaar een soort verhaallijn tussen de scènes verborgen te zitten. Hierna las ik de laatste drie delen uit de vijfdelige trilogie. Omdat ik die een stuk minder sterk vind dan de eerste twee, heb ik daar geen bespreking over geschreven.
#DeZinVanHetBoek
Uit elk boek dat ik lees, kies ik een zin die mij erg raakt, of die de bedoeling van het boek goed verwoordt. Het kan ook zijn dat die zin juist aansluit bij actuele gebeurtenissen of discussies in de samenleving. Uit dit boek koos ik deze zin:
‘Do you need a reservation for the afterlife?’
Zie ook Op zoek naar de zin van het boek.
Bronnen
- Douglas Adams (2002) – The Restaurant at the End of the Universe. London: Picador
- Herleeservaring The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy
- Zie ook mijn Engelstalige bespreking van deze bundel op GoodReads