Boekomslag Douglas Adams - The Hitchhiker's Guide to the Galaxy

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik THHGTTG ​​voor het eerst las. In zeker opzicht is dat ook zo, want dat was in de vorige eeuw, tijdens mijn laatste studiejaar. Het jaar daarvoor, in 1997, vestigde een vriend die robotica studeerde en als hobby programmeerscripts schreef (yep :-)) mijn aandacht op het boek door mij dagelijks fragmenten van 1000 woorden te e-mailen. Op zeker moment raakte ik de draad kwijt en besloot ik het boek te kopen en opnieuw te beginnen.
Ik vond het geweldig. Om alle redenen die andere enthousiastelingen al in hun recensies hebben vermeld. En omdat ik hou van personages die thee drinken.

Op GoodReads heb ik een leeschallenge waarbij ik meerdere doelen hanteer. Een ervan is dat ik minstens drie klassieke werken (her)lees. Omdat ik eind mei 2024 naar het Nerdland Festival ging, leek me logisch dit boek mee te nemen, evenals als een handdoek. Eerlijk gezegd viel me een beetje tegen dat op de tweede festivaldag, 25 mei – onder fans van Douglas Adams ook wel bekend als Towel Day – slechts een handjevol nerds, van de in totaal 10.000 bezoekers, daadwerkelijk zichtbaar een handdoek om hun schouders gewikkeld. Toen besefte ik dat iedereen zich daar gelukkig en veilig voelde en dat het daarom ook niet echt nodig was.

Na het festival bedacht ik dat ik, nu ik het boek toch uit de kast had gehaald, het net zo goed kon herlezen. En toen bedacht ik dat als ik THHGTTG ​​nog een keer ergens mee naartoe mee zou nemen, alleen het eerste deel, dat de hoofdtitel draagt, zou volstaan. Het boek dat ik in 1998 had gekocht was de verzamelde ‘Trilogy in Five Parts’ (wat tevens de ondertitel was) en het is nogal zwaar. Als je dan ook bedenkt dat een ander doel bij mijn leesuitdaging is om één boek per week te lezen en dat ik een nogal druk leven heb, is een boek van 776 pagina’s ook wel een uitdaging.

Dus ging ik op zoek naar een box met alle vijf de delen als afzonderlijk boek. Ik vond een paar bijzondere uitgaven van de Folio Society, waarvan er één werkelijk schitterend is: een doos in beperkte oplage met niet alleen de vijf afzonderlijke en prachtig vormgegeven boeken, maar ook een aantal extra items, waaronder een handdoek. 750 genummerde exemplaren, prijs: 600 Britse pond. Hoe bijzonder deze set is, blijkt uit deze unboxing video.
Op de doos staat Don’t Panic in vriendelijke letters geschreven, evenals The Answer. Maar: er staat niet dat het een trilogie in vijf delen is. Alleen daarom al zou ik er niet zo’n gigantisch bedrag voor willen betalen. Gelukkig hoeft dat ook niet; de set is uitverkocht (en wordt intussen op e-bay voor minimaal 1200 euro aangeboden).

Bovenkant van de box, met de tekst: Five volumes of the trilogy

Ik vervolgde mijn ‘Trilogy in Five Parts’ box-zoektocht. Het opmerkelijke is dat, hoewel er meerdere combisets zijn uitgegeven, geen enkele set die ondertitel droeg. Wat ik wel vond was een tweedehands set met de tekst ‘Five Volumes of the Trilogy’ op de bovenkant. Niet helemaal hetzelfde, maar wel bijna. Het artwork is redelijk mooi gedaan: de letters A-D-A-M-S zijn respectievelijk op de rug gedrukt, en als je de omslagen naast elkaar legt, geeft dat een aardig effect. Dat vond ik de dertig euro wel waard.
Maar ja, nu weet ik niet wat ik moet doen met het boek dat ik al had. Dat heeft wel de juiste ondertitel. En het bevat ook nog eens een voorwoord door Douglas Adams. Daarin vertelt hij hoe het oorspronkelijke idee voor het verhaal begon als een radio-uitzending, vervolgens uitmondde in een boek en vervolgens in een tv-serie en een script voor een film, ook al was het verhaal nog niet eens volledig uitgedacht. En het eindigt met enkele waardevolle tips wat te doen hoe onze planeet te verlaten, mocht dat nodig zijn. Dat wil ik dus niet kwijt.

Wat betreft de herleeservaring:
Gelukkig lijkt de inhoud grotendeels hetzelfde als het origineel, met uitzondering van het ontbrekende voorwoord, dat maar weinig overeenkomsten heeft met voorwoord dat wel bestaat.
Deze keer moest ik niet zo vaak hardop lachen als toen ik het boek voor het eerst las. Destijds vroeg ik me geregeld af wat er in Adams’ thee had gezeten, zo absurd vond ik zijn verzinsels. Let wel, het was een van de eerste sciencefictionboeken die ik ooit las. Inmiddels besef ik dat nog veel meer verbazingwekkende geesten de meest fantasierijke wezens, voertuigen en leefvormen kunnen bedenken. Intussen vind ik dat volkomen normaal – en ook als het niet normaal is, dan is het wat mij betreft nog steeds een goede zaak.
Hoe dan ook, deze keer was ik vooral aan het grinniken, maar wel heel vaak.

Een paar jaar na eerste lezing zag ik de film. Natuurlijk heeft dat mijn tweede lezing beïnvloed. Zo had ik bij Arthur Dent, Ford Prefect en Zaphod Beeblebrox tijdens het lezen de gezichten van respectievelijk Martin Freeman, Yasiin Bey en Sam Rockwell voor ogen. Dat vond ik prima passen. Maar de Marvin uit die film matcht totaal niet met hoe ik me hem altijd had ingebeeld. In gedachten blijf ik gewoon vasthouden aan de ouderwetse vierkante robot waarmee ik als kind speelde. Die zag er ook behoorlijk depressief uit, zeker nadat een volwassene er per ongeluk op had gestaan.

Toen ik THGTTG ​​opnieuw las, besefte ik hoeveel ik was vergeten van alle geweldige vondsten uit dit korte maar goed gevulde verhaal. Zo wist ik helemaal niet meer dat het ruimteschip de Heart of Gold werd aangedreven door een onwaarschijnlijkheidsmotor – terwijl dat in het verhaal een soort running gag wordt. Ik had er geen herinnering meer van dat een deel van het verhaal zich afspeelde op de planeten producerende planeet Magrathea, waar ook de aarde was gefabriceerd. Dat je beter weg kon blijven van gedichten voordragende Vogons en dat onze experimenten met muizen op aarde in feite experimenten zijn die de muizen op ons doen – allemaal aan mijn geheugen ontglipt. Zo ook Adams’ voorspellende gave over de verslaving van de mensheid aan digitale horloges. Des te blijer ben ik dat ik het nu weer gelezen heb.

Dat er in het Restaurant at the End of the Universe, Milliways, geen eind komt aan de maaltijden, omdat iedereen daar in een soort loop zit, staat me nog wel bij. Maar hoe dat in elkaar steekt, en wat Arthur, Ford, Zaphod en de anderen daar doen, dat ga ik binnenkort opnieuw (her)ontdekken. Heerlijk leesvoer.

#DeZinVanHetBoek

Uit elk boek dat ik lees, kies ik de zin die mij het meest treft en de zin van dat boek uitdrukt. Uit dit boek is dat deze:
‘What’s this fish doing in my ear?’

Alle vijf de delen van The Hitchhiker's Guide zo naast elkaar gelegd dat de halve ronde afbeeldingen op de omslagen samen hele cirkels vormen.
Herleeservaring: The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy
Getagd op:                        

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *